Καλή Χρονιά και Χρόνια Πολλά ...ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ!

Ο ψευτομουφτής της Ξάνθης σε… νέες περιπέτειες!

O έπονομαζομενος«μουφτής Ισκέτσε» λοιπόν έσπευσε προχτές (ως πρόεδρος της «Συμβουλευτικής Επιτροπής Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης») να αποδείξει – για μια ακόμη φορά – την ταυτότητα τόσο του ίδιου, όσο και των…εργοδοτών του, εκδίδοντας… ασθμαίνουσα ανακοίνωση, με αφορμή τις πρόσφατες γνωστές δηλώσεις του Οικουμενικού Πατριάρχη στο CBS.

Η τακτική είναι βεβαίως γνωστή και αποτελεσματική: τίποτα δεν αφήνουμε να πέσει κάτω και βγάζουμε μέχρι και από τη μύγα ξύγκι! Έτσι, βρήκε την ευκαιρία να μας πει ότι «εντάξει, φτάνει με τις δηλώσεις Βαρθολομαίου (που τον ονοματίζει «θρησκευτικό ηγέτη της Ορθόδοξης Ρωμαίικης Μειονότητας της Ιστανμπούλ»), να ασχοληθούμε τώρα λίγο και με την… καταπιεσμένη τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης»!
Επικαλείται μάλιστα (κατά τρόπο που στερεί πλέον κάθε σημασία από τη λέξη «θράσος») και τα κείμενα εκείνων των διεθνών συνθηκών που η…Μητέρα Πατρίδα του χρησιμοποιεί εδώ και δεκαετίες ως πάμφθηνο χαρτί τουαλέτας! Άνευ άλλων σχολίων, απολαύστε απλώς στη συνέχεια το τελευταίο του παραλήρημα:

"28 -12 –2009 Προς την κοινή γνώμη
Παρακολουθούμε από κοντά τις δηλώσεις του θρησκευτικού ηγέτη της Ορθόδοξης Ρωμαίικης Μειονότητας της Ιστανμπούλ κ. κ. Βαρθολομαίου που έκανε στην Αμερικανική τηλεόραση CBS οι οποίες έρχονται συχνά στην επικαιρότητα τόσο στον τύπο όσο και στα τηλεοπτικά κανάλια.
Πιστεύουμε πως, στις συζητήσεις των μειονοτικών δικαιωμάτων δεν θα πρέπει να παραβλέπεται και η αναφορά για την καταπάτηση των δικαιωμάτων της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης. Όπως είναι γνωστό, η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης εδώ και χρόνια αγωνίζεται για την εφαρμογή των διατάξεων της Συνθήκης των Αθηνών, της Συνθήκης της Λωζάννης, των Διμερών Συμφωνιών και Πρωτοκόλλων, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).
Συνεπώς, η μεγαλύτερη επιθυμία της Μουσουλμανικής-Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης είναι η παραχώρηση των δικαιωμάτων της.
ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ"

Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας βλέπει το ΚΚΕ!

Το ότι το ΚΚΕ, έχει μια κακή παράδοση, όσον αφορά στο "Μακεδονικό" είναι γνωστό.
Όλοι θυμόμαστε τις προσπάθειές του για μια "αυτόνομη Μακεδονία", και την συμμετοχή στις γραμμές του ΕΛ.ΑΣ. των διαφόρων Σλάβων.
Δυστυχώς όμως, ακόμη και σήμερα την τόσο κρίσιμη αυτή χρονική στιγμή συνεχίζουν την… παράδοση, όπως αναφέρουν και οι ίδιοι, μιλώντας για Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας, αναγνωρίζοντας δηλαδή, στην πράξη μακεδονική εθνότητα:
Διαβάστε το απόσπασμα από τον "Ριζοσπάστη":

"...Συνεχίζοντας την παράδοση των τελευταίων χρόνων, η Συνάντηση για μια ακόμη φορά συνέβαλε στην ισχυροποίηση των δεσμών των κομμάτων και στην κοινή δράση ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενώ ανέδειξε την ανάγκη του ακόμη καλύτερου συντονισμού τους.
Στη Συνάντηση συμμετείχαν 9 Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα: Κομμουνιστικό Κόμμα Βουλγαρίας, Κόμμα των Βουλγάρων Κομμουνιστών, Νέο ΚΚ Γιουγκοσλαβίας, ΚΚΕ, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Κροατίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Μακεδονίας (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας), Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας, Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας, Εργατικό Κόμμα (EMEP) Τουρκίας..."

πηγή: gianniotis.gr

Η Φωνή του Λαού

Χριστούγεννα 2009: Οδοιπορικό-προσκύνημα στην Κορυτσά (Β.Ηπείρου) Την Κυριακή 20/12/2009 συμμετείχαμε στην αποστολή του ΠΑΣΥΒΑ-ΣΦΕΒΑ στην μαρτυρική γη της Β.Ηπείρου, στην περιοχή της Κορυτσάς. Πολλές φορές τα λόγια είναι δύσκολο να εκφράσουν συναισθήματα. Η αποστολή επιγραμματικά περιελάμβανε: 1. Επίσκεψη στην εκκλησία του χωριού Πολένα της Κορυτσάς.

Η εκκλησία του χωριού χτίστηκε με δωρεές των φίλων της ΣΦΕΒΑ και των Συνεργαζόμενων Γυναικείων Σωματείων Θεσσαλονίκης πριν 10 χρόνια περίπου.

Μ. – ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Χριστούγεννα 2009: Οδοιπορικό-προσκύνημα στην Κορυτσά (Β.Ηπείρου)

Συμπατριώτες μου, Σήμερα με μεγάλη μου πικρία και απογοήτευση άκουσα στο δορυφορικό κανάλι της ελληνικής τηλεόρασης ότι από τις επόμενες δημοτικές εκλογές οι αλλοδαποί δεύτερης γενιάς θα έχουν δικαίωμα ψήφου και αν δεν λανθάνω τα παιδιά τους θα αναγνωρίζονται ως Έλληνες πολίτες. Ως Έλληνας υπήκοος έχω ζήσει 18 και μισό έτη από τη ζωή μου στην Ελλάδα. Από φέτος επιστρέφω πάλι στη γλυκιά μας Πατρίδα. Με την επιστολή μου αυτή νιώθω ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη να κάνω ότι μπορώ για την κάθαρση της χώρας από αυτούς που έχουν εισβάλλει και καταστρέφουν μέρα με τη μέρα τα ήθη μας, την ασφάλειά μας την οικονομία και αντί να μας είναι ευγνώμονες εγκληματούν με κάθε μέσο εναντίον μας και εναντίον της Ελλάδας.

Ευχαριστώ πολύ με όλο το σεβασμό Ο συμπατριώτης σας Ξενοφών.

Με έκπληξη και αηδία παρακολούθησα τις απίθανες δηλώσεις για παραχώρηση ιθαγένειας σε ανθρώπους που καμία μα καμία σχέση δεν έχουν με τους Έλληνες. Επειδή πλέον τα πράγματα έχουν φτάσει στο απροχώρητο και φαίνεται ότι αυτοί οι αχρείοι σκοπεύουν να το κάνουν αυτό, πιστεύετε ότι μπορεί να γίνει μια Ελληνική κινητοποίηση επί τέλους έστω να φανεί ότι υπάρχει μια αντίδραση; Στο κάτω, κάτω δεν χρειάζεται να είναι κανένας γραμμένος σε κόμματα για να αντιτεθεί σε αυτό το βιασμό της πραγματικότητος. Διάβασα σε άλλη ιστοσελίδα για δημοψήφισμα, (έχουν αναρτήσει και σχετική σελίδα στο facebook-το εμπιστεύεται κανείς όμως;),ή συλλογή υπογραφών, πολύ φοβάμαι όμως ότι θα καταλήξουν στο καλάθι όπως και με την περίπτωση Χριστόδουλου.Τι να κάνουμε; Αισθάνομαι ηλίθιος να συνεχίσω λ.χ. να πληρώνω φόρους στα παράσιτα σαν να μην τρέχει τίποτα για να διευκολύνουν ουσιαστικά τον αφελληνισμό της πατρίδας μας. ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ..

Γρηγόρης

Απάντηση:

Μας μένει τίποτα άλλο από αγώνας; Αγώνας συνειδητός για τον Εθνικισμό. Βλέπουμε πως πάνε να μας καταντήσουν. Τι άλλο μας μένει από συσπείρωση και αγώνα; Η Χρυσή Αυγή έχει αποδείξει πως είναι η μόνη σταθερή στις Ιδέες της και με σκληρό πολιτικό αγώνα στο δρόμο στην ιδεολογία και στις εκλογές. Αγώνας λοιπόν. Μια λέξη με όλη της τη σημασία. Αγώνας μέχρι τη νίκη. Αν όχι τώρα, πότε;

ΑΠΟ ΤΟ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ: «Μέσα στον οχετό των εντύπων της μαρξιστικής πανώλης και του καπιταλιστικού ευδαιμονισμού, υψώνεται μία φωνή έντιμος και γενναία… Θα προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις να ενισχύσουμε, να συμμετάσχουμε και να ενεργοποιήσουμε την τεράστια σφύρα ανατροπής του σημερινού παγκοσμίου STATUS QUO, σε μια παγκόσμια πνευματική Επανάστασι που είναι και η απαραίτητη προϋπόθεσι για μια νέα Χρυσή Αυγή της ανθρωπότητος. Μία Χρυσή Αυγή που θα οδηγήση και πάλι τον Άνθρωπο στην φύσι και το Ελληνικό ιδεώδες του πολιτισμού…».

Χειμερινό Ηλιοστάσιο 2009

Συναγωνιστές του Πυρήνα Ιωαννίνων συγκεντρώθηκαν εχθές μετά τη δύση του Ηλίου για να γιορτάσουν το φετινό Χειμερινό Ηλιοστάσιο, το οποίο όπως κάθε χρόνο είναι στις 21 Δεκέμβρη. Όσοι άφησαν πίσω άλλες υποχρεώσεις παρευρέθηκαν σε μια λιτή τελετή/συγκέντρωση μέσα στο δάσος υπό το σεληνόφως και το φως κεριών, όπως αρμόζει στη περίσταση. Απαγγέλθηκε λόγος και το ποίημα "Απολλώνιος Λόγος" του Γ.Γ. του Κινήματος.

Με Κόκκινο, Κόκκινο απ' το Αίμα μας,

Με Άσρπο, Άσπρο απ' την Ψυχή μας,

Με Μαύρο, Μαύρο της Ιερής Καταστροφής

θα κτίσουμε τον Κόσμο μας

πάνω στη φόρμα της Νέας Μορφής.

Με Κόκκινο, Κόκκινο Αίμα απ' τον στερνό μας Ήλιo,

Με Άσπρο, Λευκή Αγνότη από τον Αρχαίο Ναό,

Με Μαύρο, Μαύρο θολό συννεφιασμένου ουρανού

πριν απ' τον Κεραυνό του Καθαρμού

θα κτίσουμε τον κόσμο μας,

πάντοτε στη ροπή Σου

την αιώνια ακολουθούντες,

πάντοτε στ στροβίλισμά Σου

συνεπαρμένοι ουραγοί σου,

πάντοτε στο Δελφικό μας όνειρο

εθελημένα δέσμιοι και αδίστακτα Πιστοί.

Ν.Γ. Μιχαλολιάκου, Η Εξομολόγησις ενός Εθνικού, β' εκδόση, Νέα Σπάρτη, 2008

Η Μεγάλη Γιορτή της Φυλής

Οι ημέρες των γιορτών της Χριστιανικής Ευρώπης και, κατ’ επέκταση της Λευκής Φυλής σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, αποτελούν κάθε χρόνο ένα σημαντικό γεγονός. Τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά και τα Θεοφάνεια (ή γιορτή των Φώτων) αποτελούν ημέρες χαράς, γιορτής, συντροφικότητας, κοινωνικής αλληλεγγύης και, ταυτόχρονα, ορόσημο καθορισμού των νέων επιδιώξεων των Λαών και των Εθνών, μετά από συγκριτικούς απολογισμούς των πεπραγμένων.

Στην μεταπολεμική εποχή της υλοκρατίας, που ζει η τωρινή ανθρωπότητα, βυθισμένη στη δίνη της κερδοσκοπίας του συμφέροντος και της ισοπεδωτικής διεθνοποίησης, οι γιορτές αυτές κρατούν το υπολειπόμενο μυστικό νόημα της ύπαρξης και, πέρα από την εμπορευματοποίησή τους, διατηρούν άσβεστη μια σπίθα μαγείας, θρησκευτικής μέθεξης και εσωτερικής χαράς. Οι ψίθυροι του αρχέγονου παρελθόντος μένουν ασίγαστοι, άσχετα από τον επαχθή υλιστικό τρόπο της προκάτ-πλαστικοποιημένης εποχής μας, κι ακόμα ο Άνθρωπος νοιώθει πως αναζητάει την επαφή με το κοσμικό Ένα, πηγή της Αρμονίας, της Υγείας και της Ομορφιάς.

Όταν ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας αποφάσισε να εγκαταστήσει τις «Χριστιανικές» γιορτές στις ίδιες περίπου ημέρες με τις πανάρχαιες παγανιστικές γιορτές των προγόνων μας, εξυπηρέτησε (μάλλον ακούσια) την επιβίωση της ψυχικής ακεραιότητας της Φυλής. Ήδη η λαίλαπα του Εβραιοχριστιανισμού και των υπόδουλων σ’ αυτόν αρχόντων είχε αφανίσει με λύσσα και μισαλλοδοξία πάμπολλα στοιχεία του Λευκού Πολιτισμού, γκρεμίζοντας τους Αρχαίους Θεούς από τα βάθρα τους και ξεκληρίζοντας τους πιστούς. Οι σημίτες ψευτοκαλόγεροι προσπαθούσαν να πνίξουν την ανθρώπινη φύση σ’ ένα βόρβορο στέρησης και άγνοιας, καίγοντας και καταστρέφοντας τα δημιουργήματα του Αρίου Πολιτισμού. Όμως καμιά απειλή, καμιά συνομωσία ή άθλια σκοπιμότητα οποιουδήποτε κρυπτοεβραίου μισανθρώπου δεν στάθηκε ικανή να ξεριζώσει το μύχιος και τρίσβαθο ρεύμα της Ιερής Παράδοσης. Ο Χριστός, σαν άλλος Απόλλωνας, αναδύθηκε μέσα από το Εβραϊκό σκοτάδι, απορροφώντας στο πρόσωπό του όλα τα στοιχεία του Ηλιακού Λόγου. Ο χρυσομάλλης Χριστός, Φοίβος και Μίθρας μαζί, ενσαρκώνεται στη Γη, για να διώξει το σκοτάδι και το κακό μακρυά από τους Ανθρώπους. Αλεξίκακος και ιατρός, εξορκιστής των Δαιμόνων και φύλακας των παιδιών παρουσιάζεται Αυτός, με ανθρώπινη φύση. Ο φωτοβόλος Υιός του Μεγάλου Πατέρα προστάτη. Του Πατέρα, που παίρνει στην χριστιανική εικονογραφία τη μορφή του Διός-Βόταν.

Το φωτοβόλο βρέφος της φάτνης (που συμβολίζει την φυσική απλότητα και καθαρότητα) κατέρχεται από τον ουρανό, σαν ενσαρκωμένη Ηλιακή Δύναμη, τις ίδιες μέρες που ο πλανήτης φθάνει και ξεπερνάει το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τότε, που η νύχτα φθάνει στο ύπατο σημείο της κι αμέσως αρχίζει να φθίνει, δίνοντας τη θέση της στο ολόχρυσο φως της ημέρας. Όταν ο Ήλιος ξαναγεννιέται και ζειδωρεί την πλάση ολάκερη. Για μια ακόμη φορά, ο Προστάτης του Ωραίου και του Αγαθού, ο Αχούρα Μάζδα, καταβάλλει τον βέβηλο και σκοτεινό Αριμάν, στέλνοντας ανάμεσα στους Αρίους τον Μίθρα-Χριστό. Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθιέρωση των Χριτουγέννων (που μέχρι και τον 4ο μ.Χ. αιώνα γιορτάζονταν μαζί με τα Θεοφάνεια) στις ημέρες της πανάρχαιης Yule (Julletinde-Jullfest), της μεγάλης γιορτής των ΠρωτοΑρίων, που επέζησε στον βορειοευρωπαϊκό χώρο, τιμώντας με πολυποίκιλους τρόπους στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο τα γενέθλια του Ήλιου.
Ο ενσαρκωμένος Ήλιος-Χριστός, νεώτερη όψη του Απόλλωνα, του Διονύσου, του Μίθρα, εμφανίζεται στον κόσμο σταλμένος από τον Ένα, τον Ύψιστο Θεό Πατέρα του κόσμου, Δία, Βόταν, Αχούρα Μάζδα, για να προσφέρει την ευλογία του στους λάτρεις του Ουράνιου και να συντρίψει τις δαιμονικές λεγεώνες του σκότους και του ψύχους. Θεραπευτής, Διδάσκαλος, Μουσηγέτης, φορέας της συγχώρεσης και δαιμονοκτόνος, εμφανίζεται ο Χριστός, Άδωνις και Balder μαζί, Διόνυσος Ελευθερεύς και Σωτήρ. Τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια είναι τα γενέθλια του Ανίκητου Ηλίου, του ενσαρκωμένου Θείου Λόγου, του Λατρευτού παιδιού του Υψίστου. Ολόκληρη η Φύση καλοσωρίζει τον ερχομό του κι οι Λαοί μας ξεσπούν σε ξεφάντωμα.

Το Έλατο των Χριστουγέννων, θαυματό κατάλοιπο της πανάρχαιης φυσιοδενδρολατρείας, στολίζεται με χίλιες λάμψεις, όντας μια εικόνα της Φύσης που πανηγυρίζει για τον ξαναγεννημό Εκείνου. Το Έλατο, αύρα των βουνών, εικόνα της αρχέγονης πρωτοπατρίδας κι «άλλο εγώ» της ιερής φηγού, στέκει δίπλα μας όπως περήφανο κατανίκησε το κοσμικό ψύχος και την πτώση του μαρασμού, σημαίνει σαν βέλος τον δρόμο προς τον ουρανό και λάμπει, ακτινοβολώντας τις Δυνάμεις του Φωτός και της Ζωής, αιώνιο σύμβολο της μυστικής Ygdrasil.
Ο Ήλιος γεννάται σαν Σωτήρ, Σμινθεύς και Διόνυσος και προσφέρει σ’ όλους τα δώρα του κι όλοι χαρίζουν στους οικείους τους και τους γείτονες δώρα, σφυρηλατώντας την άρρηκτη αλυσίδα του αίματος και της κοινότητας. Στολίδια, γλυκίσματα, φροντισμένα τροφεία κι άφθονα μαγικά φυτά στήνουν ένα χαρμόσυνο σκηνικό. Όπως χιλιάδες χρόνια πριν, στα μικρά ή κατ’ αγρούς Διονύσια και τα Λήναια, στις ανάλογες μέρες. Με συντροφικότητα, συγγνώμη, όνειρα, ευχές και υλικές προσφορές, οι Άνθρωποι γιορτάζουν τα Γενέθλια του Ανίκητου Ήλιου-Χριστού και τα Θεοφάνεια, την γενέθλια γιορτή του Φωτός.
Οι καλικάντζαροι της παράδοσης, τα δύσμορφα μικρά δαιμόνια, που πριονίζουν το δέντρο της γης, στοιχειακά πλάσματα ανάλογα των τευτονικών Trolls, χάνονται στο φως του ενσαρκωμένου Ήλιου κι έτσι ο κορμός της μελίας Ygdrasil, που στηρίζει τον κόσμο, όλη η ίδια η Φύση, δέχεται την Ουράνια ευλογία και συνεχίζει την Άνοδο στον δρόμο της εξέλιξης.

Ακριβώς όπως στο Θερινό Ηλιοστάσιο (Sonnen-wende, Midsommer των Βορείων) ανάβουν οι φωτιές τ’ Αγιαννιού και έρχεται ο Κλήδονας, καθώς οι πυρές καίνε σ’ όλη την Ευρώπη κι όπου υπάρχει Λευκός Άνθρωπος, έτσι Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά και Θεοφάνεια στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο σημασιοδοτούν την επάνοδο του Χριστού, ενσαρκωμένου παιδιού του Υψίστου. Ο Χριστός-Sol invictus κατέρχεται στους Ανθρώπους για να τους βοηθήσει στον αγώνα της Ανόδου. Ο φυλετικός ανθρωπισμός ανθοφορεί, τα παιδιά, βλαστάρια και συνέχεια της ράτσας, γίνονται αντικείμενο ξέχωρης φροντίδας και τιμής, δώρα και στοργή προσφέρονται στους αναξιοπαθούντες, τα άτυχα μέλη της κοινότητας. Η μυθικοσυμβολική μορφή του Αγίου Βασίλη – Sant Nicklauss, που μοιράζει σ’ όλους καλοκάγαθος προσφορές, σκορπάει χαρά στον παιδόκοσμο. Μορφή γεννημένη και θρεμμένη από το φυλετικό ασυνείδητο των Αρίων κι επενδεδυμένη ιστορικές ταυτότητες.
Το πιο μεγάλο καυσόξυλο ανάβει στην εστία (γνωστό σαν μαμμή και μπάμπω), ακτινοβολώντας φως και θέρμη, εικόνα μικροσκοπική του ξαναγεννημένου Ήλιου. Οι Ιερείς ευλογούν τα νερά, το νερό μ’ αλάτι ξορκίζει τα ξωτικά απ’ τα σπίτια των χωρικών και μαζί μ’ όλα αυτά το καράβι των Χριστουγέννων ξαναζωντανεύει τις αρχέγονες μνήμες του Ποσειδεώνα μήνα, χαρισμένο στον γαιοσείστη δαιμονομάχο Θεό των Νερών. Οι λιτανείας, όπου χιλιάδες κεριά και λαμπάδες ανάβονται, ξυπνούν κάτι από τα Δελφικά Δαδαφόρια, ο Διόσθυος μήνας των Σπαρτιατών ξαναζεί κι ακόμα η Ήρα-Freya χαμογελάει στα Ουράνια, καθώς η οικογενειακή-συζυγική αγάπη ανθεί και ευωδιάζει τούτες τις μέρες, ζωντανεύοντας τα προγονικά Γαμήλια.

Αυτή είναι η μυστική, μύχια ψυχική εμπειρία που ξυπνάει στα βάθη της καρδιάς μας η γιορταστική περίοδος του χειμώνα.
Η αθάνατη γιορτή των Γενεθλίων του Ανίκητου Ήλιου. Κι εμείς, οι εξωμότες της πληροφορικής, τελευταίοι πιστοί σ’ ένα κόσμο που οδηγείται στην Αθεΐα και διαλέγει είδωλό του τον φριχτό σημιτικό Μολώχ, νοιώθουμε μέσα μας παντοδύναμα τα λόγια του Εθνικού Βάρδου:

“Η Γη μας, Γη των άφθαρτων αερικών κι ειδώλων
Πασίχαρος κι υπέρτατος Θεός μας είν’ ο Απόλλων”

Εμπόριο και παγκοσμιοποίηση

Ούκ ολίγες φορές έχουμε αναφέρει πως οι σχέσεις μεταξύ κεφαλαίο και "οικονομικών" μεταναστών είναι αλληλένδετα. Πολυεθνικές ανοίγουν εργοστάσια σε χώρες τρίτου κόσμου. Μετανάστες του τρίτου κόσμου εργάζονται είτε σε πολυεθνικές στην Ευρώπη είτε ανοίγουν τις δικές τους... αλυσίδες καταστημάτων. Πρόσφατο παράδειγμα η έξαρση των κινεζικών καταστημάτων που έχουν ανοίξει στη πόλη των Ιωαννίνων και το πρόσφατο κινέζικο εμπορικό κέντρο. Διαβάσαμε στη σημερινή ηλεκτρονική έκδοση του Ηπειρωτικού Αγώνα:

"Πριν μερικά χρόνια θα ακουγόταν ως ανέκδοτο. Ο κόσμος όμως αλλάζει και μαζί του και οι κανόνες της αγοράς. Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 17 κινέζικα καταστήματα λειτουργούν αυτή τη στιγμή στην πόλη των Ιωαννίνων."

Όπως, πολύ αντικειμενικά, μας ενημερώνει το εν λόγω άρθρο, μόλις τα 6 από τα 17 καταστήματα είναι εγγεγραμμένα στα μητρώα του Επιμελητηρίου Ιωαννίνων. Τα υπόλοιπα είναι υποκαταστήματα έχουν βάση την Αθήνα. Συνεχίζοντας διαβάζουμε πως στο σύνολο οι εργαζόμενοι είναι Κινέζοι (το ερώτημα μας είναι από είναι οι μη-Κινέζοι καθώς επίσης αν είναι όντως Κινέζοι και όχι... από τα πέριξ της Κίνας...) οι οποίοι δεν μιλούν την Ελληνική ή θέλουν να την αποφύγουν. Ίσως είναι ένα από τα στοιχεία ένδειξης θελήσεως της ένταξης στη τοπική κοινωνία...

Οι Γιαννιώτες έμποροι βλέπουν αυτή την έξαρση της λειτουργίας των κινεζικών καταστημάτων με προβληματισμό. Μπορούμε εύκολα να δούμε πως η κοινωνική παγκοσμιοποίηση μπορεί να βλάψει τη τοπική οικονομία και το τοπικό εμπόριο ενός τόπου και ταυτόχρονα να δημιουργεί κίνδυνο αλλοίωσης του εθνοφυλετικού χαρακτήρα του τόπου. Την ίδια στιγμή εργοστάσια μεταφέρονται σε άλλες χώρες με φθηνότερα εργατικά χέρια και λαθρομετανάστες νομιμοποιούνται. Τα σημάδια των καιρών είναι μπροστά μας και συμβαίνουν μέσα στη κοινωνία μας. Πρέπει να τα δούμε προτού είναι πολύ αργά!

Ανίκητος Ήλιος

Η αθάνατη Γιορτή των Γενεθλίων του Ανικήτου Ηλίου. Και εμείς εξωμότες της… πολιτικής των διαχειριστών και των εμπόρων των ιδεών, Υπερασπιστές της Παράδοσης, τελευταίοι Πιστοί σε έναν κόσμο, που οδηγείται στην Αθεΐα και διαλέγει σαν είδωλό του τον φρικτό Μολώχ, νοιώθουμε παντοδύναμο μέσα μας, τις Άγιες αυτές Ημέρες, το κάλεσμα της Φυλετικής ψυχής, το κάλεσμα του Αήττητου Ηλίου.

Στην μεταπολεμική εποχή της υλοκρατίας που ζει η τωρινή ανθρωπότητα, βυθισμένη στην δίνη της κερδοσκοπίας του συμφέροντος και της ισοπεδωτικής διεθνοποίησης, οι γιορτές αυτές κρατούν το υπολειπόμενο μυστικό νόημα της ύπαρξης, και πέρα από την εμπορευματοποίησή τους διατηρούν άσβεστη μια σπίθα μαγείας, θρησκευτικής μέθεξης και εσωτερικής χαράς. Οι ψίθυροι του αρχέγονου παρελθόντος μένουν ασίγαστοι, άσχετα από τον επαχθή υλιστικό τρόπο της προκατ-πλαστικοποιημένης εποχής μας, κι ακόμα ο Άνθρωπος νοιώθει πως αναζητάει την επαφή με το κοσμικό Ένα, πηγή της Αρμονίας, της Υγείας και της Ομορφιάς. Όταν ο Πάπας Γρηγόριος αποφάσισε να εγκαταστήσει τις Χριστιανικές γιορτές στις ίδιες περίπου ημέρες με τις πανάρχαιες παγανιστικές γιορτές των προγόνων μας, εξυπηρέτησε (μάλλον ακούσια) την επιβίωση της ψυχικής ακεραιότητας της Φυλής. Ήδη η λαίλαπα είχε αφανίσει με λύσσα και μισαλλοδοξία πάμπολλα στοιχεία του Ελληνικού Πολιτισμού, γκρεμίζοντας τους Αρχαίους Θεούς από τα βάθρα τους και ξεκληρίζοντας τους πιστούς. Όμως καμμία απειλή, καμμία συνωμοσία ή άθλια σκοπιμότητα οποιουδήποτε μισανθρώπου δεν στάθηκε ικανή να ξεριζώσει το μύχιο και τρίσβαθο ρεύμα της Ιερής Παράδοσης. Ο Χριστός σαν άλλος Απόλλωνας αναδύθηκε μέσα από το σκοτάδι, απορροφώντας στο πρόσωπό του όλα τα στοιχεία του Ηλιακού Λόγου. Ο Χριστός, Φοίβος και Μίθρας μαζί ενσαρκώνεται στην Γη, για να διώξει το σκοτάδι και το κακό μακριά από τους Ανθρώπους. Αλεξίκακος και ιατρός, εξορκιστής των Δαιμόνων και φύλακας των παιδιών, φωτοβόλος Υιός του Μεγάλου Πατέρα προστάτη. Του Πατέρα που παίρνει στην χριστιανική εικονογραφία την μορφή του Διός-Βόταν.

Δεν είναι καθόλου τυχαία η καθιέρωση των Χριστουγέννων (που μέχρι και τον 4ο μ.Χ. αιώνα γιορτάζονται μαζί με τα Θεοφάνεια), στις ημέρες της πανάρχαιης Yule (Julletinde-Jullfest), της μεγάλης γιορτής των Αρίων τιμώντας με ποικίλους τρόπους στο χειμερινό ηλιοστάσιο τα Γενέθλια του Ηλίου. Ο ενσαρκωμένος Ήλιος – Χριστός, νεώτερη όψη του Απόλλωνα, του Διονύσου, του Μίθρα, εμφανίζεται στον κόσμο σταλμένος από τον Ένα, τον Ύψιστο Θεό Πατέρα του κόσμου: Δία, Βόταν, Αχούρα Μάζδα για να προσφέρει την ευλογία του, στους λάτρεις του Ουράνιου και να συντρίψει τις δαιμονικές λεγεώνες του σκότους και του ψύχους. Θεραπευτής, Διδάσκαλος, Μουσηγέτης, φορέας της συγχώρεσης και Δαιμονοκτόνος εμφανίζεται ο Χριστός, Άδωνις και Baldur μαζί, Διόνυσος Ελευθερεύς και Σωτήρ.

Τα Θεοφάνεια ή Επιφάνεια είναι τα γενέθλια του Ανίκητου Ήλιου, του ενσαρκωμένου Θείου Λόγου, του Λατρευτού παιδιού του Υψίστου. Ολόκληρη η φύση καλωσορίζει τον ερχομό του κι οι Λαοί μας ξεσπούν σ’ ένα ξεφάντωμα. Το Έλατο των Χριστουγέννων, θαυμαστό κατάλοιπο της πανάρχαιης δενδρολατρείας, στολίζεται με χίλιες λάμψεις όντας μια εικόνα της φύσης που πανηγυρίζει για τον ξαναγεννημό Εκείνου. Το Έλατο, αύρα των βουνών, εικόνα της αρχέγονης πρωτοπατρίδας και «άλλο εγώ» της ιερής φηγού, στέκει δίπλα μας όπως περήφανο κατανίκησε το κοσμικό ψύχος και την πτώση, σημαίνει σαν βέλος τον δρόμο προς τον ουρανό και λάμπει ακτινοβολώντας τις Δυνάμεις του Φωτός και της Ζωής, αιώνιο σύμβολο της μυστικής Ygdrasil.

Ο Ήλιος γεννάται σαν Σωτήρ, και προσφέρει σ’ όλους τα δώρα του, κι όλοι χαρίζουν στους οικείους τους και τους γείτονες δώρα σφυρηλατώντας την άρρηκτη αλυσίδα του αίματος και της κοινότητας. Στολίδια, γλυκίσματα, φροντισμένα τροφεία κι’ άφθονα μαγικά φυτά στήνουν ένα χαρμόσυνο σκηνικό. Όπως χιλιάδες χρόνια πριν στα μικρά ή κατ’ αγρούς Διονύσια και τα Λήναια, στις ανάλογες ημέρες. Με συντροφικότητα, συγγνώμη, όνειρα, ευχές και υλικές προσφορές οι Άνθρωποι γιορτάζουν τα Γενέθλια του Ανίκητου Ηλίου – Χριστού και τα Θεοφάνεια, την γενέθλια γιορτή του Φωτός. Οι καλικάντζαροι της παράδοσης, τα δύσμορφα μικρά δαιμόνια που πριονίζουν το δέντρο της γης, στοιχειακά πλάσματα ανάλογα των τευτονικών Trolls χάνονται στο φως του ενσαρκωμένου Ηλίου, κι’ έτσι ο κορμός της μελίας Ygdrasil που στηρίζει τον κόσμο, όλη η ίδια η φύση δέχεται την Ουράνια ευλογία και συνεχίζει την Άνοδο στον δρόμο της εξέλιξης. Ακριβώς όπως στο θερινό ηλιοστάσιο (Sonnen-wende, Midsommer των Βορείων) ανάβουν οι φωτιές τα Αγιαννιού και έρχεται ο Κλήδονας, καθώς οι πυρές καίνε σ’ όλη την Ευρώπη.

Ο Sol invictus κατέρχεται στους Ανθρώπους για να τους βοηθήσει στον αγώνα της Ανόδου. Το πιο μεγάλο καυσόξυλο ανάβει στην Εστία (γνωστό σαν μαμμή και μπάμπω), ακτινοβολώντας φως και θέρμη, εικόνα μικροσκοπική του ξαναγεννημένου Ηλίου. Οι Ιερείς ευλογούν τα νερά, το νερό μ’ αλάτι ξορκίζει τα σπίτια των χωρικών απ’ τα ξωτικά και μαζί μ’ όλα αυτά το καράβι των Χριστουγέννων ξαναζωντανεύει τις αρχέγονες μνήμες του Ποσειδεώνα μήνα, χαρισμένου στον γαιοσείστη δαιμονομάχο Θεό των Νερών. Οι λιτανείες όπου χιλιάδες κεριά και λαμπάδες ανάβονται ξυπνούν κάτι από τα Δελφικά Δαδοφόρια και ο Διόσθυος μήνας των Σπαρτιατών ξαναζεί.

Δεν υπάρχουν όρια

Διαβάσαμε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στη σημερινή ηλεκτρονική έκδοση του Πρωϊνού Λόγου. Αφορμή για το εν λόγω άρθρο, το οποίο ούτε συντάχθηκε ούτε δημοσιεύθηκε σε κάποια "φασιστική" ή "εθνικιστική" εφημερίδα, τα πρόσφατα γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας. Θα λέγαμε ότι είναι πλέον αντικειμενικό και αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα της συνεχής προπαγάνδας των ΜΜΕ.

"Δεν υπάρχουν όρια

Γράφει: Ιωάννης Θεοχάρης

Απ’ την Πίνδο μας κατεβαίνει το φως, η χαρά, η ελπίδα της ζωής. Ανταμώνει τη σκληρή και τίμια δουλειά, όπου υπάρχει, και απ’ τη συνεργασία βγαίνει η προκοπή, δηλαδή η βελτίωση: η ηθική, η πνευματική, η σωματική, γενικά ο πολιτισμός. Προκοπή είναι η επιτυχημένη σταδιοδρομία, η επιτυχία στις επιχειρήσεις, στη δραστηριότητα, στην ανάδειξη, στην ευδοκίμηση. Προϋπόθεση της προκοπής η εργατικότητα, η φιλοπονία, δηλαδή ο ζήλος, η αγάπη του ανθρώπου για δουλειά. Τα παραπάνω σημαίνουν έργο βγαλμένο από τα κατάβαθα της ψυχής και παρουσιάζει την αγωνιακή έλλειψη του φωτός! Την υπερηφάνεια της Πατρίδας μας, που έθρεψε άντρες παγκόσμιου κύρους, οι οποίοι δόξασαν τον τόπο μας διεθνώς, αμαυρώνουν ελάχιστες σκιές, όταν νυχτώνει. Αυτές μας φέρνουν κοντά ντροπή, σιωπή και απροσδιόριστες φιγούρες, που επιθυμούν το θαυμασμό μας. Έρχονται δίπλα μας με ηχηρά ανόητα και βανδαλισμούς. Οι συμπεριφορές τους προξενούν οίκτο, λύπηση. Στις ημέρες μας πού είναι η ξεκάθαρη, η σαφής αλήθεια, απαλλαγμένη από ψευτιά και παραπλανητικά στοιχεία;
Οι σκιές δεν έχουν όρια «φευ». Το όριο είναι η γραμμή που χωρίζει δύο πεδία ή περιοχές. Επειδή ζούμε σε εποχή επικίνδυνης σύγχυσης, καλό είναι να δούμε εννοιολογικά τον όρο: όριο.
Ο όρος όριο είναι αρχαιοελληνικός, φύτρα του απαράμιλλου, του ασύγκριτου Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος, που νοημάτισε την ανθρωπότητα.

[< αρχ. όριον, υποκοριστικόν του όρος (= τοπικό ή χρονικό όριο, τέρμα, σύνορο)]. Όριο είναι η νοητή γραμμή μέχρι την οποία εκτείνεται μια περιοχή π.χ. Τα όρια το νομού Ιωαννίνων. Μεταφορικά όριο σημαίνει άκρο, ως το οποίο φτάνει κάτι. Π.χ. Εξαντλήθηκε κάθε όριο υπομονής. Αυτό υπερβαίνει τα όρια της αντοχής μου. Η αναίδειά του δεν έχει όρια. Πρέπει να σημειώσουμε, να θεωρήσουμε ως σοβαρό, ότι στις ημέρες μας στην Πατρίδα μας και διεθνώς παίζουν αρκετοί, παριστάνουν τον επιστήμονα, τον ωραίο κ.λ.π. Τα προβλήματα, τα ζητήματα που τίθενται προς επίλυση πολλά και δύσκολα. Συχνά αντιμετωπίζονται με ανεπάρκεια, με επιπολαιότητα, με σκοπιμότητες. Αυτό που μερικεύει τις γενικότητες είναι ο τρόπος που τα προβλήματα εκφράζουν τον άνθρωπο, τα είδη συμπεριφοράς, πώς εκφράζεται το άτομο μέσ’ απ’ αυτά, με ανθρωπιά ή απανθρωπιά! Συγκεκριμένα οι εκδηλώσεις που στόχο είχαν να τιμήσουν τη μνήμη του αδικοχαμένου μαθητή Γρηγορόπουλου αμαύρωσαν το μνημόσυνο. Η πράξη του φόνου καταδικάζεται από όλους μας. Η σκέψη μας, πολύ περισσότερο οι πράξεις μας είναι μια ερμηνεία του συναισθήματος, μέσα στο οποίο τελετουργείται το μυστήριο της ζωής. Άριστο θα ήταν να γίνει ένα ειρηνικό μνημόσυνο και να τιμηθεί ο νεκρός και να γίνει βίωμα σ’ όλους μας: ποτέ να μη συμβεί πάλι τέτοια συμφορά, τέτοια μεγάλη δυστυχία. Υπογραμμίζουμε δύο από τις απαράδεκτες συμπεριφορές των εκδηλώσεων. Πρώτη: Το άγος, το ανοσιούργημα, η ανίερη πράξη των βανδαλισμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με κορύφωση τον τραυματισμό του Πρυτάνεως. Η αμβλύνοια, η διανοητική νωθρότητα είναι εγκληματική!

Δεύτερη: Η υποστολή της Σημαίας μας και «φευ» ο εμπρησμός της από τους βανδάλους είναι αποτρόπαια, ανατριχιαστική πράξη. Η Σημαία μας είναι εθνικό σύμβολο, η Πατρίδα, το Έθνος. Γι’ αυτήν θυσιάστηκε ανά τους αιώνες μέγα πλήθος παλικαριών για να χαιρόμαστε τώρα εμείς ελευθερία, τιμή και αξιοπρέπεια.
Το συναίσθημα και η λογική στη ζωή δεν είναι κούφιες έννοιες, λέξεις, αλλά γεγονότα, αναμφισβήτητα δεδομένα. Το ζητούμενο είναι η διαλεκτική του συναισθηματικού και του λογικού κόσμου του ανθρώπου με την εποχή μας, την ιδιαιτερότητα των προβλημάτων μας.
Για όλα τα δεινά, τα φοβερά που συνέβησαν, ποιος φταίει; Τους φταίχτες θα τους βρει η Πολιτεία, που σύμφωνα με τους νόμους θα τους κρίνει.
Για εμάς, τι μένει; Ποιοί είμαστε εμείς; Οι απλοί πολίτες, που βιώσαμε με μέγιστο πόνο και απέραντη θλίψη «τις εκδηλώσεις». Μένει να βάλουμε το χέρι στην καρδιά και να πούμε συνειδητά, με επίγνωση: «Δεν πάει άλλο. Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο!». Στις συμπεριφορές μας υπάρχουν όρια, ακραία σημεία, που δεν μπορούμε, δεν επιτρέπεται να τα ξεπεράσουμε. Αν τα ξεπεράσουμε δεν θα είμαστε πολιτισμένη κοινωνία, αλλά ζούγκλα, τόπος ανασφάλειας, όπου επικρατεί ο απάνθρωπος ανταγωνισμός.

Επί του προκειμένου. Στα Πανεπιστήμια πρέπει να γίνεται ελεύθερα η διακίνηση των ιδεών. Ποιος αντιλέγει! Δεν πρέπει να γίνονται στον ιερό χώρο των Πανεπιστημίων βανδαλισμοί, σκόπιμες και βίαιες προκλήσεις φθορών ή καταστροφές καλλιτεχνικών δημιουργημάτων.
Σωστά αυτά, αλλά υπάρχει ανεργία, οικονομική διεθνής κρίση, πώς θα ζήσουμε; Έτσι «φευ» έχουν τα πράγματα. Η ρίζα του κακού είναι η μονομερής μόρφωση: Η μόρφωση παγκοσμίως θεραπεύει το πνευματικό σκέλος και αδιαφορεί για το άλλο σκέλος, την ηθική καλλιέργεια του ανθρώπου. Τα αποτελέσματα: η οικονομική κρίση της ανθρωπότητας.

Τι δέον γενέσθαι; Τι πρέπει να γίνει; Τι είναι αναγκαίο να γίνει; Ποιες ενέργειες πρέπει να γίνουν;

Το θέμα είναι εθνικό, ζωτικό, αναφέρεται στη ζωή. Οι ταγοί της Πολιτείας, οι όντως ειδήμονες, αυτοί που γνωρίζουν πολύ καλά τα πράγματα, οι όντως ειδικοί να καθήσουν στο τραπέζι και να βρουν λύσεις, όχι μπλαμπλα, πολλά λόγια χωρίς περιεχόμενο για να πουν ότι δεν έμειναν αδρανείς, αμέτοχοι στα προβλήματα του τόπου, αλλά εξόδους από την κατάντια.
Ξέμακρα από κομματικές εμπάθειες και αγκυλώσεις καιρός είναι να κάνουν το σταυρό τους και να κάνουν το χρέος, αυτό που οφείλει κάποιος να κάνει από ηθικής πλευράς, για τα παιδιά μας, την κοινωνία και την πατρίδα."

Το τραγούδι στη Βόρειο Ήπειρο

Μέσα από τα δημοτικά τραγούδια ο λαός της Βορείου Ηπείρου αναπαριστάνει πιστά τις χαρές και τις λύπες του, τους πόθους και τις αγωνίες του, τη φιλοπατρία του, τα φαρμάκια της ξενιτιάς, την ευγνωμοσύνη του σε γενναία παλικάρια που τον δόξασαν με την παλικαριά τους, την αγάπη τους για τη φύση και τη ζωή στο ύπαιθρο, την αγάπη για τη δουλειά και τη προσήλωση σε αγαπητά και ποθητά πρόσωπα. Διακρίνονται για τα γνήσια ανόθευτα συναισθήματα που εκφράζουν καθώς και για τον έντονο και ζωηρό εθνικό, ελληνικό παλμό τους. Τα χαρακτηρίζει μια λεπτή ποιητική διάθεση κι ένα ήθος γνήσιο και μεγαλοπρεπές. Ο στίχος και ο ρυθμός τούτων των τραγουδιών είναι στα περισσότερα δεκαπεντασύλλαβος, που από πολλούς θεωρείται σαν ο μακρινός απόγονος του Ομηρικού στίχου.

Η βόρειος Ήπειρος πολιτισμικά αποτελεί με την υπόλοιπη Ήπειρο ενότητα, γιατί από εθνολογική άποψη είναι κομμάτι του ελληνισμού. Αυτή την ενότητα κράτησαν οι βορειοηπειρώτες και δεν σεβάστηκαν οι εκάστοτε εξουσίες. Η γλώσσα και η συνείδηση είναι απόδειξη αυτού. Η μουσική παράδοση είναι δεμένη και ταυτόσημη με την Ηπειρωτική παράδοση. Η ιστορική πορεία της Βορείου Ηπείρου ως το 1931 δεν μπορεί να ξεχωριστεί από την ιστορία της υπόλοιπης Ηπείρου, που στο σύνολό της αποτελεί υφάδι με τοπικούς χρωματισμούς στη στημόνι της ελληνικής ιστορίας.

Το τραγούδι και ο χορός σφιχτόδεναν τους ανθρώπους ψυχικά και αδελφικά. Παλιότερα το τραγούδι γινόταν με το στόμα και ο χορός τραγουδιστός. Οι ζυγιές ή κομπανίες ή τα βιολιά ή τα λαλούμενα, όπως λεγόντουσαν, πρωτοπαρουσιάστηκαν τον 18ο αιώνα. Στο χορό κρατιόνταν κυκλικά χέρι με χέρι ή με τα μαντίλια τους. Οι άντρες πήγαιναν μπροστά, αραδιασμένοι κατά ηλικία και ακολουθούσαν οι γυναίκες.

Οι χοροί στα χωριά της βορείου Ηπείρου συνήθως είναι “Στα Δύο”, “Στα Τρία”, “Πωγωνίσιος” και “Συρτός”. Άλλα τραγούδια είναι τα “καθιστά της τάβλας” γιατί τραγουδιούνται όντας οι τραγουδιστέ καθισμένοι γύρω από το τραπέζι κι άλλα είναι “χορευτικά” γιατί τραγουδιούνται στο χορό.
Το τραγούδι που τραγουδούσαν οι βορειοηπειρώτες ήταν μια σύνθεση από πολλές φωνές ή αργότερα από πολλά μουσικά όργανα. Έτσι, η συνήχηση αυτή δημιούργησε μια πολυφωνία, γιαυτό και τα βορειοηπειρώτικα τραγούδια λέγονται “πολυφωνικά”. Για να αχήσει βροντερά και δυνατά το τραγούδι η παρέα των τραγουδιστών αποτελούταν από 4 μέχρι 10 τραγουδιστές. Ο πρώτος (κορυφαίος) του τραγουδιού τραγουδάει την καθ´ αυτού μελωδία, δηλαδή αρχινάει, “παίρει” το τραγούδι, γι’ αυτό και έχει το όνομα του “πάρτη” ή του “συκωτή”. Σ’ αυτόν απαντά ο δεύτερος που “γυρίζει” ή “τσακίζει” το τραγούδι, ήτοι που κάνει τη μελωδική επανάληψη του τραγουδιού και λέγεται “γυριστής” ή “τσακιστής”. Ο τσακιστής με μια ιδιόμορφη φωνή κλώθει γύρω από τη μελωδία διάφορα μελίσματα. Τη τονική της μελωδίας, δηλαδή το βαθμό του ύψους ή της έντασης του ήχου και ιδίως της φωνής, την κανονίζουν οι υπόλοιπη, οι “ισοκράτες”, που από κοινού κρατούν τον “ίσο” και γεμίζουν το τραγούδι για να πηγαίνει στρωτό “ένα το τραγούδι”, όπως λένε οι βορειοηπειρώτες, δηλαδή ομαλό και κανονικό. Το τραγούδι ο γυριστής και ο κλωστής το κόβουν απότομα στην υποτονική της μελωδίας, δημιουργώντας έτσι μαζί με τους υπόλοιπους τραγουδιστές μια δυνατή διφωνία, χαρακτηριστικό τούτο της πολυφωνικής μορφής δίνοντας έτσι στο τραγούδι ένα ξεχωριστό άκουσμα.

Το ποιητικό περιεχόμενο των τραγουδιών είναι αναπόσπαστα δεμένο με το φυσικό, τον ιστορικό και τον κοινωνικό χώρο της Βορείου Ηπείρου. Το ιδιόμορφο ύφος των τραγουδιών, που όμοιο, δε συναντάται αλλού, προέκυψε από τη πολυφωνική μελωδία, που πλέχτηκε με τη λυγερή και εύθυμη, μελωδική επανάληψη.